188. Annelies Moons en Sofie Rycken - Ben ik de trut?
“Als je één iemand raakt met je verhaal, dan is het goed. Je podcast hoeft echt niet altijd voor de grote prijzen te gaan of tienduizenden luisteraars te bereiken.”
De drie belangrijkste vragen en antwoorden uit deze aflevering voor jou samengevat:
Hoe zorg je voor echte interactie met je luisteraars?
Eén van de grootste uitdagingen voor podcasters is het krijgen van reacties. Bij "Ben ik de trut?" is die interactie echter de motor van de show. Hun geheim is dat sociale media geen extra last zijn, maar een essentieel onderdeel van het concept. Ze lanceren vragen via Instagram stickers en gebruiken de ingestuurde verhalen als basis voor hun afleveringen.
Omdat Annelies en Sofie geen "goeroes" zijn maar samen met de luisteraars zoeken naar een moreel kompas, voelt de drempel om iets in te sturen veel lager. Ze bouwen een community door zelf kwetsbaar te zijn en ook hun eigen fouten ("Ik was de trut") op te biechten.
Een slimme aanpak die loont, al was het in begin ook voor hen trekken en sleuren. Een trucje om een vlotte start te maken, is starten met input vragen bij familie en vrienden. Dat zet de toon en maakt dat ‘vreemden’ zich ook veilig gaan voelen om te reageren.
Is podcast succes gelijk aan snel groeien?
In de podcasting wereld wordt er vaak gepusht op groei en consistentie, maar Annelies en Sofie kiezen bewust voor duurzaamheid. Ze hebben opportuniteiten om groter te worden afgeslagen omdat het niet paste in hun leven met een gezin en fulltime job.
Succes betekent voor hen niet per se 10.000 luisteraars, maar wel dat ze plezier blijven beleven aan het maken van hun podcast. Ze laten zich niet opjagen door statistieken over uitvalmomenten na zeven minuten, maar maken de aflevering zo lang als ze zelf boeiend vinden. De belangrijkste tip voor elke podcaster: zorg dat het leuk blijft, anders hou je het niet vol.
En onthoud: trage groei is ook groei. Het mag op jouw tempo en op jouw manier. De beste strategie is de strategie die werkt voor jou. Dat geldt voor podcast groei net zoals voor elke andere marketingstrategie.
Hoe ga je om met podiumvrees in je podcast?
Zelfs iemand als Annelies Moons, die een pak ervaring heeft als presentatrice bij de radio, vond het spannend om te gaan podcasten. Het belangrijkste is durven springen en er oké mee zijn dat je als podcaster opnieuw een beginner bent en mag groeien in je rol. Voor Sofie was het ook een heel proces om met de zenuwen om te gaan. In haar dagelijkse werk staat ze aan de andere kant, achter de schermen.
Het helpt om een co-host te hebben die je ondersteunt, je uit je comfortzone trekt en je over de drempel helpt.
Maar wat als je solo-afleveringen maakt?
Dan kan het helpen je in te beelden dat je tegen je beste vriendin of je meest trouwe luisteraar praat. Eventueel kan je een teddybeer, een pop of een afbeelding van je ideale publiek tegenover je plaatsen als stand-in. Of je kan nog een stapje verder gaan en iemand die je vertrouwt vragen om bij je te zitten, of zelfs met jou in gesprek te gaan voor de eerste aflevering(en). Whatever works for you, maar laat je niet stoppen door zenuwachtigheid of onzekerheid. Het zou jammer zijn als je daardoor je stem niet laat horen. En je eerste aflevering is sowieso niet zo goed als je honderdste, ook niet als je wel een ervaren presentator bent.
“Onze strategie is gewoon wat wij zelf de juiste strategie vinden, zonder dat er een groot mediabedrijf of een marketingmanager in onze nek staat te hijgen.”
Luister naar deze aflevering:
Opgenomen op 12/03/2026
Een gesprek met presentatrice en auteur Annelies Moons en eindredacteur en copywriter Sofie Rycken (BE) over hun podcast "Ben ik de trut?".
'Ben ik de trut?' is een tweekoppig moreel kompas voor huis-, tuin- en keukenconflicten dat je het sluitende antwoord geeft op de vraag ‘ligt het aan mij?’
We hebben het o.a. over:
constructief mogen zeuren in je podcast en je truttigheid omarmen
het Ben ik de trut? spel als verdieping bij de podcast, en conversation starter en assertiviteitstraining in één
de voordelen van in duo co-hosten, met af en toe een gast
hoe er bijna toevallig een community ontstond rond de podcast
tactieken om meer interactie met de luisteraars te krijgen
Luister hier naar de podcast van Sofie en Annelies:
op Spotify: https://open.spotify.com/show/5UwhJSPk3w86Kgb0EeBb9Q?si=d9b98358aec44b02
op Apple Podcasts: https://podcasts.apple.com/be/podcast/ben-ik-de-trut/id1727124578
Het Ben ik de trut? spel koop je hier: https://www.pelckmansuitgevers.be/ben-ik-de-trut.html of in je lokale boekhandel.
Connecteer met Sofie:
https://www.linkedin.com/in/sofie-rycken-0054116/
Connecteer met Annelies:
https://www.linkedin.com/in/annelies-moons-33440862/
Of volg de podcast op Instagram: https://www.instagram.com/benikdetrutofficial/
Music from #Uppbeat (free for Creators!): https://uppbeat.io/t/cutesy-chamber-ensemble/no-mystery
License code: K2HYNI6S4OV9PFQV
In deze podcast reeks vraagt podcast strateeg en podcast marketing expert Ann Alice De Schoenmaeker podcasters waarom zij podcasten. Je ontdekt in deze reeks dat iedereen een eigen reden heeft om te podcasten. En along the way krijg je ook heel veel tips en inspiratie om met je eigen podcast aan de slag te gaan.
Heb je een suggestie voor een gast? Of een andere boodschap of vraag voor mij?
Ik vind het leuk om van je te horen, dus neem gerust contact op via het contactformulier.
Maak jij ook een podcast en wil je daarover in gesprek gaan in deze reeks?
Plan een opname in via https://calendly.com/annalice/opname-podcast-why-nl
Deze podcast wordt gemaakt met Alitu, de meest eenvoudige all-in-one tool om je podcast op te nemen, te monteren en te publiceren zonder gedoe. Ook eens proberen? Surf naar https://alitu.com?fp_ref=ann-alice en gebruik bij het aanmaken van je account de code ANNALICE, dan krijg je na een gratis proefperiode van 7 dagen ook nog 50% korting op je eerste maand abonnement.
Transcriptie:
Disclaimer - deze transcriptie is gemaakt met A.I. en kan fouten bevatten.
[00:45] Ann Alice: Dag Annelies en Sofie, welkom in Why Do You Podcast.
[00:54] Annelies: Dank je wel. Dank voor de uitnodiging.
[00:56] Ann Alice: Ja, fijn om jullie hier te hebben. Jullie waren genomineerd door twee heren, Peter en Christophe van Ambetant, de podcast. Ik kende jullie podcast op dat moment nog niet. Ik kende wel Annelies, al van in Leesbaar, de podcast over boeken waar ik graag naar luister, maar ben ik de trut. ben ik sindsdien ook wel gaan luisteren, want ik vond de titel al heel intrigerend. Dus ja, en voilà. Nu zitten jullie hier.
[01:25] Ann Alice: Vertel, waarover gaat de podcast?
[01:29] Annelies: Het podcast gaat eigenlijk over alle mogelijke thema's en situaties, waarbij mensen zich afvragen of ze dat goed aangepakt hebben. Of ze hebben het aangepakt op een bepaalde manier, maar daar is wel een beetje reactie op gekomen. Lag dat nu aan mij? Ben ik te hard geweest? Ben ik te fel geweest? had ik mijn mond moeten houden, had ik het helemaal anders moeten aanpakken. Zo'n beetje dat soort floe situaties waarin je denkt, ben ik nu de enige die daar zo in staat of niet? En het komt eigenlijk een beetje vanuit het idee dat, ik denk vooral zeker Vlamingen, doorgaans niet de beste zijn in echt benoemen wat er is of wat ze vinden. Of om dat... Ja, die het moeilijk vinden om dat op een assertieve manier te doen. En die vaak zullen zeggen, nee, geen probleem. En denken van, dat hangt ook niet helemaal. En daar spelen wij eigenlijk graag mee, met zo'n beetje dat gevoel. Ja.
[02:25] Sofie: Het is ook een combinatie van het benoemen van dat was echt heel truttig, maar dat tegelijk ook wel wat omarmen. Net doordat we dat te weinig doen en we vinden... Vaak zeggen we het niet en als het echt ons nemmer overloopt, dan ontplossen we en zijn we eigenlijk bijna agressief. Dus het is ook wel een leerproces, al spreek ik wel voor mezelf, in dat goed aanpakken en toch voor jezelf opkomen. En dat mag wel wat truttig zijn. Dat hoort er zeker bij.
[02:50] Annelies: Op een manier is het eigenlijk bijna een geuzenaam die we terug wat proberen... Ja, het is ook niet... Ik bedoel, iedereen is weleens... Ja, is weleens geambeteerd of boos of ongeduldig of whatever. Dat is ook oké, dat mag ook. En het is ook niet het einde van de wereld als iemand je even niet de tofste persoon vindt. Dus het is inderdaad een heel dubbel soort van... Zoals Annelies zegt, het omarmen en het ook gewoon soms durven zijn, maar ook wel tegen iemand anders durven zeggen dat ik van jou nu ook wel een beetje truttig vind. En dat is oké, wij zijn nog altijd vrienden of wij zijn nog altijd goede collega's. Maar ik ga dat wel even... Dan
[03:24] Sofie: weet je toch... Of, sorry, ik was de trut. Dat is ook een zeer belangrijke zin om te doen. Ja, own it dan gewoon.
[03:30] Annelies: Ja.
[03:31] Ann Alice: Ja, mooi trucje.
[03:32] Annelies: En het titel is een beetje, gestolen is veel gezegd, maar er is een subreddit op Reddit die heet Am I the Asshole? En daar, hashtag AITA, en daar posten mensen dan dat soort situaties met de vraag Ik heb dat dan zo gedaan, ben ik nu de IJssel of had ik toch eigenlijk overschot van gelijk? En dat vond ik zo'n leuke vorm, dat we daar eigenlijk een soort Vlaamse vertaling van hebben proberen te maken.
[03:58] Sofie: Ja, leuk!
[03:59] Ann Alice: En wat zijn dan zo'n topics die al aan bod zijn gekomen bijvoorbeeld?
[04:07] Sofie: Van alles. Ik weet dat we begonnen zijn met de feestdagen, maar ook cinema, spelletjes spelen, omdat we zelf dan een spel hebben gemaakt, omdat het zo over het gesprek gaat. En dan hebben we ook een aflevering gedaan over spellen met Lucas Lely. We hebben het ook al over... reizen gehad.
[04:29] Annelies: Ja, huisdieren, honden en zo.
[04:32] Sofie: Ja, dus ook superbreed. Alles kan eigenlijk, zolang er zomaar de grijze zones zijn. Hier zijn geen afspraken over hoe we dit gaan aanpakken. Bijvoorbeeld het zwembad was een hele goeie, want mensen ergerden zich heel hard aan. Oké, hier staat snelle baan, maar wat is nu snel? Dat soort dingen. Welke afspraken maken we hier en kunnen we ze alsjeblieft formuleren? Dat is altijd een goeie. Of Whatsapp, wat is de etiquette op Whatsapp? Dat soort dingen.
[04:59] Ann Alice: Het doet me, als jullie het zo vertellen, en ik heb ook al een aantal afleveringen geluisterd, maar ik ben bij aflevering 1 begonnen, dus echt al de afleveringen van even geleden. Ik moet nog wat bijbenen, maar als ik het zo hoor, dan doet het me ook al een beetje denken aan Betant. Aan de podcast van de heren die jullie hier genomineerd hebben. En recent ook de podcast van Daan en Jani, die ook wat ergernissen bespreken.
[05:31] Sofie: Ja, en er is ook... Er is ook bij Xavier Taverne, heeft met Sharma Sese ook, mensen ergeren je niet. Dus ik denk dat dat wel echt een algemeen maatschappelijk fenomeen is. Ik denk echt puur, ik ben geen historicus of socioloog, maar ik denk vroeger hadden veel meer zo dat keurslijf van bijvoorbeeld de kerk of alles was veel meer... afgesproken. En ik denk dat we nu, we interageren meer dan ooit met elkaar, zowel online als offline, en daar loopt gewoon heel veel mis. En we vinden geen manier, of we zijn heel erg, denk ik, als maatschappij aan het zoeken naar een manier van, ah ja, dit gedrag van u is niet oké, maar hoe zeg ik u dat? En ik denk dat omdat dat meer, vroeger werd er veel minder Dat uitgesproken denk ik ook wel echt aan vrouwen daar een grote rol in spelen, omdat wij vroeger toch zwijgzamer, denk ik, waren. Of dat de maatschappelijke verandering toch wel zo is dat we nu dat makkelijker kunnen zeggen. Maar hoe dan? Dus ik voel wel dat daar gewoon... Ja, we zijn gewoon meer veel en ons leven is veel en we ergeren ons meer dan ooit of we voelen meer dan ooit de nood. en Twitter wordt niet meer gebruikt, dus daardoor kunnen we het niet meer kwijt. Dus zoiets, denk ik.
[06:34] Annelies: Dan gaan we meer een podcast maken. Ook wel een beetje een beweging, denk ik, van... Een beetje vanuit Gen Z misschien ook, van ik ga doen wat voor mij goed voelt en ik ga mijn grenzen bewaken en ik ga voor mezelf... En dat is op zich een heel goeie beweging, maar je voelt dat dat ook wel op grenzen botst van andere mensen die dan zeggen... Hun grenzen allemaal prima, maar what about mine? En zo laatst, last minute, ineens annuleren en dat soort dingen, dat wordt nu precies... Bert de Kok, toen hij bij ons te gast was voor de cinema, zei dat mensen keivaak vertrekken tijdens de film nu. Dat was vroeger precies niet. Mensen zijn echt in een soort... Als het niet juist voelt, dan ga ik gewoon... Ik denk dat dat ook dat soort gedrag is, zeker sinds corona. Dat zit daar ook wel een beetje in de shift, denk ik. En ik denk, het verschil met misschien een paar van die andere podcasts, is dat wij wel, denk ik, een constructieve oplossing zoeken. Dus het is niet puur... Gal spuwen en zeggen... Het gaat ook wel over de persoon die die situatie heeft ingestuurd. Kunnen we die advies geven? Kunnen we die een hart onder de riem steken? Kunnen we inderdaad een afspraak formuleren voor het zwembad van links of rechts? Of je moet een voet aanraken als je voorbij wilt zwemmen of niet of wel? Maar doe vooral niet dit. Het heeft ook wel een soort missie of zo. Het is niet puur ons, want we laten mensen dingen insturen, en het is niet puur erover...
[07:57] Sofie: Grappig zeuren is het. Het is een deel grappig zeuren, maar ook een deel constructief inderdaad. En proberen van... Oké, hier kunnen we het over eens zijn. We proberen ook de grens aan te geven met crimineel gedrag. Dat merken we vaak. Mensen sturen verhalen in. We hadden een aflevering bij de dokter. Dat was waanzinnig wat voor verhalen we binnenkregen. Dat was grensoverschrijdend gedrag. Dat gaat klacht komen over indienen. Dat hebben we heel snel bepaald. Als we daar zitten, is het niet meer trustig, dan is het crimineel. Dan bespreken we het niet. Ik denk dat dat voor ons soms ook helder is. Dit is echt een hard no. Daar gaan we het allemaal over eens. Dit is niet oké. En we hopen dat we daarmee die baseline ergens kunnen leggen dat toch een soort van aanvaardbaar is voor iedereen. Of toch een bare minimum kunnen leggen. Ja.
[08:43] Ann Alice: Is dat ook hoe het spel dan ontstaan is? Of hoe is dat erbij gekomen?
[08:51] Sofie: Ik denk dat we wilden iets... maken naast de podcast. Omdat we zelf ook gewoon wel graag schrijven en met andere dingen bezig zijn, zou een boek ergens een logisch niveau geweest zijn. Maar we wilden net niks vastleggen, nog niet. Omdat dat wel onderhevig is. Ik vind nu al, als ik naar een aflevering van Begin luister, dat ik soms al een andere mening zou hebben. En om dat dan op een boek vast te leggen, is dat heel... We hadden een etiquette-boek kunnen maken, maar dat klopte niet helemaal. En het leuke aan dit is dat we ook horen van luisteraars die zeggen... Ik vond dat daarover. Zonder dat die dat per se... We nemen dat niet in de podcast mee, maar mensen willen meepraten. Het gesprek is het belangrijkste. Dat je er met mensen kunt over praten. Als je op de werkvloer mijn feedback geeft en je doet dat zo, dat is niet oké. Als je dat soort gesprekken al gehad hebt met je vrienden, wordt dat makkelijker. Iedereen heeft dat voor. Zo zijn we op het idee gekomen, samen met Belkmans... Wij hadden het idee van een spel en dan zijn we tot dat spel gekomen. En daar zijn we wel heel blij mee, want daar hebben we ons wel heel goed mee kunnen amuseren.
[09:48] Annelies: En mensen nu ook.
[09:50] Sofie: Dus dat is wel heel leuk.
[09:51] Ann Alice: Dus het spel is eigenlijk zo'n conversationsstarter om dingen bespreekbaar te maken.
[09:56] Sofie: Ja. Ja, en ook echt om te lachen. Want dat was echt ons doel, om dan... Er zijn situaties die op tafel komen, een beetje geïnspireerd ook door Cards Against Humanity. Dus er ligt een situatie en in je hand heb je een aantal reacties. En daar hebben we ons wel in uitgeleerd, om die zo grappig mogelijk te proberen maken. En door je keuze op een bepaald moment... Ik merkte ook, we hebben het een keer samengespeeld met luisteraars, dat die dan gewoon, als we aan het praten waren en niet aan het spelen, ook zo begonnen te antwoorden met van die reactiekaarten. En dat vind ik heel leuk. En ook dat er misschien zinnen in zitten die je nu in je leven kunt gebruiken, dat werk ik bij mezelf. Dat is heel tof.
[10:31] Ann Alice: Oké, ja, tof. Het is eigenlijk een beetje een mini... Of zelfs niet mini, een acceptiviteitstraining.
[10:39] Sofie: Zo.
[10:41] Ann Alice: Ja?
[10:42] Annelies: Een woord dat heel vaak terugkomt, is matuur. Wat niet het meest sexy woord is, maar dat je af en toe beseft, eigenlijk moet je gewoon... diep ademhalen, even denken, goed, ik ben een volwassen persoon, ik heb mijn gevoelens onder controle, maar ik heb ze wel en ik mag ze wel hebben. Hoe kan ik dit nu gewoon op een open manier communiceren, in plaats van het inderdaad te laten opborrelen of gewoon het contact te laten verwateren of zo? Hoe kan ik het nu in handen nemen? En als het contact daarna minder is, ja, jammer, maar dan heb ik wel gewoon aangegeven waarom of zo. Maar assertiviteit is inderdaad ook wel iets dat terugkomt, ja, ik denk dat dat vaak Wat we ook vaak horen, is dat mensen zeggen dat het moment is voorbij. Ik had niet direct een respons en nu, een week later, denk ik van... Maar eigenlijk was dat toch heel... Dat is ook herkenbaar voor veel mensen, dat je in de douche denkt van... Ik had dat moeten zeggen, ja, tuurlijk. Dat je op het moment zelf even zo verbaasd bent of zo gekwetst, dat je niet direct iets kunt formuleren of dat je zelf moet nadenken van... Oei, heb ik dat nu zo slecht gelezen, die situatie? Ben ik nu zo blind geweest voor bepaalde gevoeligheden? En daarom hebben we ook elk seizoen een bonusaflevering. om eigenlijk zo wat dingen terug op te rapen waarvan we zelf denken nadien van eigenlijk hadden we dat ook zo kunnen doen of waarvan mensen nadien nog dingen insturen van nu ik jullie gehoord heb. vind ik toch meer dat we die extra meningen, nadat we het hebben laten bezinken, dat we dat toch ook nog meepakken. Want we krijgen reacties van mensen die zeggen dat ze het niet eens zijn met hun conclusie, of ze werken in die sector en ze zeggen dat het anders zit en dat we soms beseffen dat we dat standpunt niet helemaal... Dus het is assertief, maar wel assertief met... Misschien denken we er over een tijdje anders over, of misschien hebben we niet alle info, of misschien zijn er mensen die het oneens zijn met ons, en dat is uiteraard helemaal oké. Wij zijn geen soort gerechtshof. De moraliteit of zo, maar we proberen altijd wel... Het is ook niet leuk om geen conclusie te hebben, dus we proberen wel iets te formuleren waar mensen wel mee voortkunnen.
[12:51] Sofie: Ik denk ook wel dat het van mening mogen veranderen, dat voor mij een heel groot deel van de truttigheid en het marmen is. Ik heb echt al heel veel geleerd door de podcast te maken, merk ik dat ik heel andere keuzes maak op het werk. Een conflict dat al heel lang aansleept, daar toch eens stappen in ondernemen om naar een soort verzoening te gaan. of sneller reageren op iets, of zelf kunnen zeggen dat ze daar nog op willen terugkomen. En een soort van menselijk assertief zijn. Assertiviteit wordt ons, zeker als vrouwen, gezien als... Als je assertief bent, heb je het toch moeilijk. En er is echt zoiets als menselijk assertief. Ik denk dat ik dat wil persoonlijk leren van mijn podcast te maken. En ook soms gewoon... Niet menselijk. Mochten we gewoon wel bruut zijn en dat dan ook oké vinden. We hoeven niet altijd flink en braaf te zijn. Ik denk dat wij dat wel moesten.
[13:44] Ann Alice: Ja, en inderdaad, als je dan een keer een uitvlieger hebt gehad tegen iemand, dat je daar dan ook achteraf volwassen mee kan omgaan en ook misschien je excuses kan aanbieden van, kijk, dat was fout, maar in het moment kan gebeuren. En qua mening veranderen, dat is een van mijn favoriete quotes van Edward de Bono. If you can't change your mind, why have one? Dus dat mag altijd.
[14:15] Sofie: Ja, dat is ook... Ja, mooi.
[14:20] Ann Alice: Dat is ook een heel mooi ding dat je net deelde, Annelies, van wat jij eruit meeneemt. Sophie, heb jij dingen die de podcast jou al geleerd heeft?
[14:32] Annelies: Ja, ik denk dat het bij mij zelfs nog wat meer meta is, omdat ik natuurlijk niet presenteer in het echte leven. Dus gewoon al die podcasts maken, is al...
[14:42] Sofie: Dat is ook het echte leven, hè.
[14:44] Annelies: Ja. En dus als ik terugluister naar die eerste afleveringen, dan let ik ook vooral op van... Ja, ik ben daar ook zo'n beetje in gesprongen. Ik weet ook de eerste keer dat er dan een artikeltje over ging verschijnen, wakker lag, van wat moet ik daarin zeggen? Omdat ik altijd aan de andere kant sta, ik neem interviews af en ik film mensen en ik stel de vragen op, maar ik ben eigenlijk zelden aan die kant van het gegeven. Dus ja, ik vind dat vooral spannend. Ik had ook geen idee hoe dat wordt gemonteerd. Het promoten is ook een beetje naar fura mesure, en daar hebben we ook wel wat aan geleerd, van oké, die samenwerking is goed gelopen, die samenwerking hadden we misschien beter toch daarop moeten letten of dat moeten vragen. Dus voor mij zit het ook een beetje op dat niveau, van het gewoon iets maken waar mensen naar luisteren, daar reactie op krijgen, dat laten groeien, maar op de juiste manier en met de juiste partners, naast het inhoudelijke.
[15:44] Ann Alice: Jullie werken beide voor de VRT, maar deze podcast staat daar volledig los van. Doen jullie ook alles zelf, of je werkt ook met mensen samen?
[15:57] Sofie: Enkel mijn man is per ongeluk verplicht geworden geraakt.
[16:01] Annelies: Per ongeluk?
[16:02] Sofie: Ja, wij hebben een soort geschiedenis, of ik heb een soort geschiedenis, van dingen te starten en dat hij dan per ongeluk daar heel veel mee doet. Ik heb ooit een boekhandel overgenomen en na een half jaar stond hij daar drie dagen per week. Ik wilde dat ook niet zijn keuze zijn, maar die gaat gelukkig graag mee in dat soort dingen. En die had wel meteen zoiets van... Want we hebben dat wel gepitcht bij VRT, wat op zich enthousiast was, maar dat is er niet van gekomen door van alles. En we hadden gewoon zoiets van, laat ons dat gewoon... Want dat is ook net het frustrerende van in een groot bedrijf te werken. Je moet met heel veel partners... We hadden gewoon zoiets van, laat ons dat gewoon met z'n tweeën... We gaan dat gewoon doen. En Niels had meteen zoiets van, ik zal wel monteren. Die dag dat de afleveringen van 20 minuten gingen zijn, dat bleek dan iets meer te worden. We gebruiken ook zijn materialen en hij moet dat opbouwen elke keer als we komen. Daar zijn we hem heel dankbaar voor. Hij heeft ook de jingles gemaakt. Hij gaat ook mee als we live zitten. Dat is ook heel leuk. Ook omdat dat een extra dimensie geeft als hij erbij is, want dan kan hij meteen ook mijn truttigheid naar boven laten komen als ik iets zeg dat volgens hem niet waar is. Dus hij is ook wel een stuk ervan. Maar Sophie doet alles van online, sociale media verzameld, te verhalen. Dus ja, we doen het wel gewoon voor de rest met z'n tweeën.
[17:11] Ann Alice: Ja, dat is wel leuk. En dan is het ook wel leuk dat je het met twee kan doen en dan nog met een echtgenoot erbij. Dat je ook de taken kan verdelen en dat je er toch ook niet alleen voor staat.
[17:23] Sofie: Zeker. Ja, ja. Origineel was het plan van Sofie dat ik het zou doen met wisselende mensen. Ik vond dat een goed plan, maar ik vond het nog beter dat zij erbij zou komen. Dus ik ben heel blij dat ze gesprongen is, zoals ze zegt. Ik vind dat een hele goeie...
[17:41] Annelies: Ik luister ook zonder naam naar verschillende leeftijden. Laten we dat eens met een 80-plusser doen, met een tiener. Omdat daar ook grote verschillen in zitten.
[17:49] Sofie: Ja.
[17:50] Annelies: Of iemand van een bepaalde achtergrond die dan zegt dat dat in onze cultuur echt niet gedaan is. Dat heeft een reden. Dat was mijn oorspronkelijk idee, dan trekken we het misschien wel breder, omdat wij demografisch gezien wel wat in dezelfde... Er zijn verschillen, maar in grote lijnen zijn we wel vergelijkbaar qua profiel. Maar nu lossen we dat op door af en toe een gast uit te nodigen.
[18:14] Sofie: En door de verhalen van de mensen...
[18:18] Annelies: Is het spectrum breed genoeg of zo?
[18:21] Ann Alice: Ja, inderdaad. Ja, en ik denk... Het kan inderdaad wel interessant zijn om ook eens met iemand heel jong of iemand ouder te praten, maar dat komt dan misschien ook wel sowieso aan bod door de gast die je hebt of door de reacties die ingestuurd worden. Maar ik denk, qua herkenning bij de luisteraar, dat je sowieso misschien ook wel een bepaalde leeftijdscategorie gaat aanspreken die meer... aansluit bij jullie zelf. Dus op dat vlak denk ik dat het ook wel een goede keuze is.
[18:55] Sofie: En ik vind het ook gewoon wel leuk, zelf als luisteraar, om duo's beter te leren kennen doorheen die afleveringen. Zeker door de thema's die aan bod komen. We delen ook wel heel veel verhalen. Soms dingen waar ik al jaren niet meer aan gedacht heb, maar dat dan toch ineens door erover te praten bovenkomen. Dat is gewoon wel heel leuk, vind ik zelf als luisteraar, om mensen op die manier te leren kennen. En dat ze zich ook dat wij ook zelf kunnen zeggen... Ik was toen echt heel triest. Ik vind dat heel ontwapenend en moeilijker als je iemand niet kent tegenover je. Stel dat ik het had gedaan met iemand wisselend, dan leg ik toch meer het platform voor hen, meer dan zelf. Ik vind dat wel dat we dat samen kunnen doen.
[19:33] Ann Alice: Ja, inderdaad. Jullie zijn dan beide evenwaardige podcast-hosts. En inderdaad, als je elke keer iemand anders naast je hebt zitten, zoals in dit concept, in deze podcast, dat is een heel ander gegeven.
[19:46] Sofie: Ook heel waardevol, hè.
[19:47] Annelies: Ja, tuurlijk.
[19:49] Ann Alice: Fijn hoe jullie dat doen. Er zijn toch al wel een pak afleveringen gemaakt, want jullie zijn al even bezig. Hebben jullie al grappige blunders of bloopers of heel erge dingen meegemaakt?
[20:06] Sofie: Ja, ik denk aan twee dingen. Eén... Ja, ik denk... Moet ik die voor jou laten?
[20:14] Annelies: Nee, nee, nee.
[20:16] Sofie: Dat was niet een blunder van onszelf, maar we zaten twee jaar geleden op een podcastfestival. Wat voor ons heel leuk was, we waren nog niet lang bezig en werden gevraagd. We hadden Michel Kubbelier uitgenodigd om een aflevering over concerten te maken. En... Achteraf bleek dat dat niet opgenomen was. Dus het had eigenlijk maar één taak en dat was goed op record duren. Ze hebben gezien na een paar minuten dat er iets mis was, dat die file corrupt was, maar ze hebben ons niet onderbroken en dat is niet opgenomen geweest. En dat is wel voor ons een... Ik had geen trauma. Dat was wel heel jammer. Omdat onze eerste grote ding was, Michelle wou dat ook delen, die was ook enthousiast. Dat was ook een hele leuke aflevering. Dus dat is zonde. En de andere waarvan ik wel vind dat ik zelf wel in de fout ging, was onze eerste aflevering van dit seizoen. Daar hadden we het over activisme. En toen ik die terugluisterde, dacht ik, daar zijn we echt mega geprivilegieerd. Daar had ik echt meer nog willen kijken naar. Ja, maar wij hebben de keuze om niet activistisch te zijn. Maar dat is dan waarom we die bonus wel hebben. Daar wil ik dat wel heel erg nog in zeggen. Dus ik denk dat het vooral zit in dat we daar niet aan gedacht hebben om dat boven te halen wat soms mensen meemaken. Omdat we gewoon... We zijn onszelf en we zijn onze eigen... Maar die allerstijd naar andere dingen vind ik wel belangrijk. Dus dat is wat ik meteen moet aandenken. Ja, Sophie?
[21:37] Annelies: Ja, ik denk inderdaad dat je... We hebben natuurlijk wel een voorbereiding voor elke aflevering, maar er glippen toch altijd uitspraken tussen, omdat je gewoon zit in dat gesprek Je rondt dat helemaal af en we praten best lang, want de meeste afleveringen zijn ongeveer een uur of zo. En er zitten altijd wel kleine uitspraakjes in voor mij, waarvan ik soms nadien denk van oei, was dat wat ongevoelig of was dat wat cliché wat ik nu zei, of was die mop eigenlijk toch niet zo heel gevoelig? Ik denk dat we daar ook wel veel bij stilstaan en goed over nadenken. Oké, is dat een stereotype? Of was dat nu wat seksistisch of racistisch? Dat we daar wel goed over nadenken. En onvermijdelijk zullen we misschien wel af en toe iets zeggen waarvan ik dan nadien denk dat ik daar een ander woord voor had kunnen gebruiken. Of dat had ik misschien... Dat. Ik vind het ook wel moeilijk als de conclusie is dat iemand een trut is. Dat blijf ik toch moeilijk vinden. Als conflictvermijder blijf ik dat best wel iets. Ook al noemen we onszelf ook de trut en is het heel de joke natuurlijk dat het ook allemaal niet zo erg is. En delen we ook stickers uit van mensen die graag loud en proud willen verkondigen dat ze ook een deel van het trutdom zijn of zo. Maar dan blijf ik toch ook... Ik denk dat ik avant wil dat mensen lachen met de afleveringen en er iets aan hebben en zich misschien wel herkennen. En dat niemand met een slecht gevoel luistert of denkt dat ze nooit meer gaan luisteren, want ze hebben nu echt op hun hart getrapt, dat zou ik wel heel jammer vinden. Dat is onvermijdelijk, maar dat zou ik spijtig vinden, elke keer dat dat gebeurt.
[23:16] Sofie: En dan ga ik soms wel echt kijken of die mensen nog reageren, want we hebben die ooit de trut genoemd. Dus dat ik dan weet dat ze keivaak stuurden. En toen hebben we gezegd dat die de trut was, over iets kleiner, niet een groot verhaal vaak. En dan denk ik dan toch, ik heb die precies al lang niet gezien. En dan ga ik zo checken. Dus mensen mogen echt niet ons stoppen met ons te volgen zonder reden of van Instagram gaan zonder ons dat te zeggen, want dan gaan wij denken dat het door ons is, denk ik. Dan ga ik dat dan ook wel heel onbinnen het thema.
[23:43] Annelies: Ik heb al andere trouwe luisteraars die echt zo bijna... met glie zo'n bericht sturen van... Nu was ik echt de trut. Dit verhaal moet je horen. En die dat zo complexloos benoemen. Dus dan denk ik, ja, voilà. Dat was de bedoeling. Het was uiteraard nooit de bedoeling om mensen af te fakkelen of zo. Eerder om hen te steunen in... Nee, het is oké. Je moet je niet terugkabbelen of je moet je niet verontschuldigen omdat je bepaalde dingen uitgesproken hebt.
[24:14] Sofie: En dan willen wij dat wel doen, natuurlijk.
[24:17] Ann Alice: Leerproces. Leerproces, inderdaad. Ook al topmomenten gehad?
[24:26] Sofie: Al de rest.
[24:27] Ann Alice: Al de rest. Ja, dat was mooi.
[24:30] Sofie: Wat ik ook echt vind, voor mij is dat ook wel een excuus om zeker te zijn dat Sofie en ik elkaar genoeg zien. In het leven is dat wat er soms... Hij denkt ineens dat het al vier maanden geleden is. Door dit kunnen we dat niet voorhebben. Wat wel heel leuk is. Soms moet je van alles doen, maar dat blijft wel... Fijne. En ik vind ook wel dat dat zo... Zofie zien groeien daarin, denk ik wel een van de mooiste dingen. Omdat dat wel een overtuiging heeft gekost om te zeggen dat ik haar van de schuif af moest sturen en dat ik dat gedaan heb. Maar ik zie ze wel echt heel goed van de schuif af aan het gaan. En hij gaat ook omhoog. En dat vind ik wel echt een van de leukste dingen aan Iran. Ja, voilà.
[25:15] Annelies: Dat is keimooi. Nee, het samen doen is superleuk. De live was ook echt een heel leuk momentje, dus we hebben dan het spel gelanceerd met een live-aflevering. En dat was voor mij dan ook wel zo weer een moment van... Ja, kijk ons hier maar zitten.
[25:29] Sofie: In een uitverkochte zaal.
[25:30] Annelies: Ja, we hebben het toch maar gedaan, inderdaad, met ons klein ploegje en zonder sponsors of zonder groot mediabedrijf erachter of zonder grote strategie of zo. Onze strategie is eigenlijk gewoon wat wij... de juiste strategie vinden, punt, zonder daar
[25:43] Sofie: per se... Ja, want wij hadden wel echt niet gedacht dat het zo populair ging zijn. Hij dacht, we gaan dit maken en onze vrienden gaan luisteren.
[25:49] Annelies: En voor hetzelfde geld zeggen we na zes afleveringen goed, de fun is er af, dag. En het kan nog wel groeien, denk ik, maar het is wel al heel leuk. Ja, en die stickers en dat spel en die live en de mensen die veel sturen. Soms begint er iemand ons te volgen waarvan ik denk, oh, leuk. Of mensen spreken ons aan. Nu nog in Oostende, we waren voor Faer in Oostende voor het Literair Festival. En ook iemand die zei, ben jij Annelies van de Trut? Oh my God, ik vind ze tof. Dat is wel leuk. Ik heb dat nog nooit gedaan. Maar wel leuk dat ze zeggen... Ben
[26:23] Ann Alice: je analist van de trut? Ja, ja.
[26:26] Annelies: Ja, analist van de trut.
[26:28] Sofie: Dat zou mogen ook. Dat vind ik ook wel heel fijn. Mensen zijn echt heel trouw. Er zijn mensen die er in Oostende een podcastfestival bij waren, die er ook bij waren, in Leuven, met de live. Of die ons echt wel van in het begin supertrouw volgen, of die van in het begin gaan luisteren omdat ze echt alles gehoord willen hebben. Je voelt wel dat je een soort band opbouwt. Het gaat heel vaak over community-driven podcasting, maar dat is wel echt wat er vanzelf, doordat we die verhalen natuurlijk ook vragen... Dat was nooit een plan, van we gaan hier een community beelden. Nee, dat was gewoon... We gaan hier iets maken en we willen dat ook met veel mensen bespreken. Dus dat voelt heel gedragen, wat we vaak zeggen. Omdat we wel veel input krijgen, is het ook wel fijn dat je niet het idee hebt dat je alleen maar je eigen mening aan het verkondigen bent. We kunnen ook gewoon wel veel meenemen. Ik denk dat mensen dat ook voelen, dat ze zich wel wat vertegenwoordigd voelen. Of dat ze nog achteraf dan durven ons aanspreken. Dat communitygevoel vind ik ook wel echt heel fijn.
[27:24] Ann Alice: Ja, inderdaad. De onderwerpen die jullie dan aanhalen, zijn ook zo herkenbaar. En dat maakt ook net de populariteit of het succes, denk ik, omdat iedereen heeft al eens zoiets meegemaakt. En dat is ook bij Ambetanzo en dat is ook bij de unpopular opinions van Daan en Jani zo. Ja, eindelijk zegt eens iemand het.
[27:52] Annelies: Ja, en gevoeld wel, want we proberen dat inderdaad zo... We overleggen dat. We hebben een lange lijst van mogelijke topics en dan overleggen we wat we voelen dat in de lucht hangt, of waar we zelf echt veel mee hebben meegemaakt, dat we wel zeker zijn dat dat al zeker in orde is, want dat voelen we ook wel. Het is leuk als we daar zelf heel veel... Zoals met zwangerschap en zo. Dat was zo obvious, omdat Annelies dan de tweede keer zwanger was en dat kindje wordt... Er komen dingen terug van... Ik was al vergeten hoe dat liep. Je voelt als dat goed vooraan zit bij onszelf, dat dat helpt. Maar uiteraard moet het ook genoeg resoneren met andere mensen. En vaak... Ik post dan de vraagstickers en lanceer het thema online en je voelt dan vaak wel snel... Ah, daar komt veel reactie op. Of er komt keivaak dezelfde reactie, dus dat is duidelijk... Daar moeten we het over hebben, want dat is duidelijk iets dat bovenaan staat, waar heel veel mensen dingen mee meemaken. Ja, want het kan leuk zijn om heel specifiek te gaan bij een thema, maar ik denk dat je daar ook moet opletten dat je niet... En je kunt zeggen dat je een apres-ski doet, maar ja... Ik ben al heel lang niet meer gaan skiën, persoonlijk. En ook is dat voor genoeg mensen een dingetje. Of kunnen mensen daarnaar luisteren, zelfs al gaan ze zelf nooit skiën? Ik denk dat we daar wel de balans op...
[29:10] Sofie: Ik vind het wel een goed thema, eigenlijk. Ja, nee.
[29:15] Annelies: Ik moet wel veel gaan skiën, maar ik weet niet of ik ooit echt
[29:17] Sofie: apparels... Misschien hebben we wel veel. Dan moeten we eens met een gast, een twaarskiër, een skier uitnodigen.
[29:23] Annelies: Kijk.
[29:23] Sofie: Er zitten wel veel uitgaansdingen in, dat is wel vaker. Als het specifiek is, dan gaat het in het algemeen over uitgaansdingen. Het verschil is gewoon dat je momboets aanhebt en dat de vloer waarschijnlijk glad is van het ijs. Ik vind het zelf ook wel leuk als we wat verschillen van mening. Sommige topics zitten we heel erg... Zoals zwangerschap hadden we heel veel hetzelfde, maar over WhatsApp hadden we heel veel verschillen. Ik vind het ook wel leuk dat dat soms wel uit elkaar gaat, want dan voel je dat de discussie tussen ons... Dat is natuurlijk wel boeiend om naar te luisteren.
[29:53] Annelies: Ja, inderdaad.
[29:55] Ann Alice: Dat geeft dan toch wel wat extra, want als jullie het altijd met elkaar eens zijn, dan heeft het misschien ook het risico om saai te worden.
[30:04] Sofie: Zeker. Maar daarom is het dan goed dat we heel veel van... In het begin hadden we dat minder, omdat we nog een minder grote database hadden van mensen. Ik wil ze zo niet oneerbiedig noemen, maar minder input hadden, waardoor nu, zelfs al is onze mening gelijk, kunnen we heel makkelijk advocaat van de duivel spelen. omdat er heel veel is waar we kunnen uitputten, wat het heel boeiend maakt. Daardoor doen we veel vaker al een andere bril op en verliezen we minder uit het oog, omdat we al heel veel op voorhand van meningen en situaties hebben gehoord.
[30:37] Annelies: Ja, ik had nu net, toevallig vandaag, dus ik had gisteren of eergisteren iets gepost over een soort verwijzing naar Jan-Jan Bon, maar niet te expliciet, omdat... Ja, ook daar zoeken we ons merk een beetje in, dat ik denk van, ja, wij zijn ook niet... Het is echt een discussieplatform of zo, dus ik ga er gewoon naar verwijzen en de goede verstaander gaat het wel snappen, maar ik ga geen brief posten met een heel uitgewerkte mening of zo. En nu was er al iemand die een bericht stuurde van... Ja, ik ben alleenstaande moeder en ik heb wel altijd voltijds gewerkt. En wil je dan zeggen dat dit en dit... En dan denk ik... Schoon dat iemand... Voor mij gaat het niet over halftijds- of voltijdswerken. Voor mij gaat het om de implicatie van iedereen heeft keuzes en mensen doen maar wat ze leuk vinden, wat niet de realiteit is van een regering die heel veel dringendere werk voor zich heeft liggen. Maar zo die discussie... Ik hoop dat mensen altijd zich vrij gaan voelen om ons te challengen op die manier. En als we bijvoorbeeld een nieuw thema lanceren zeggen van ja, weet ik veel, we hebben ook eens eentje over school gedaan. Ja, onderwijs is ook zo'n topic. Ik denk dat veel leerkrachten het gevoel hebben dat ze verkeerd begrepen worden of dat ze vaak de kop van jud zijn of wat dan ook. En als mensen dan inderdaad al sturen van ja, ik sta in het onderwijs en mijn ervaring, dat is heel goed, omdat we dan al we krijgen echt al een soort overzicht. Dus hoe meer mensen volgen en hoe meer mensen sturen, hoe rijker en hoe meer relief dat daarin zit. En dat is wel leuk, want ik denk dat dat onze beide beroepsmisvorming wel is, dat wij al lang genoeg hier werken om wel te snappen, als je een goed verhaal wilt vertellen, moet je ook bewust zijn van je eigen blik en moet je ook de juiste kanten uitkijken En is het ook interessant om jezelf te challengen? Het is nu iets te lofty om te zeggen dat wij geen hardcore onderzoeksjournalisten zijn, maar ik durf wel te zeggen dat wij weten hoe we een verhaal willen vertellen en hoe we iedereen zijn stem een plaatsje kunnen geven. En ik hoop wel dat we dat altijd kunnen doen. Het gaat niet per se over zwart-wit discussie, nuance soms, of beide dingen die tegelijk waar kunnen zijn ook.
[32:56] Sofie: Ja. En de verhalen van de mensen, hoe we die kniezen, zijn er ook een groot stuk van. Vaak krijgen we heel kort stukjes van verhalen te zien en denken we, oké, daar zit iets in. Als het dan over activisme ging, stuurde iemand in, mijn vader werkte bij Monsanto als IT'er. Ik heb nog nooit nagedacht over mensen die niet de beslissingen nemen in zo'n bedrijf, maar wel daar werken. En dat die kinderen dan bang gaan zijn dat die iets gaan meemaken, dat die op een dag niet gaan thuiskomen van hun werk. Dat is wel heel boeiend. Daar zou ik nooit zelf aan denken. Dat leest je ook niet als je googelt activisme. Dus dat is wel heel tof om dat soort dingen, al is het persoonlijk, mee te krijgen in je wereld.
[33:37] Annelies: Ja.
[33:39] Ann Alice: En jullie krijgen dus heel veel reacties van luisteraars, vooral via Instagram. Dat is iets waar heel veel podcasters mee struggelen. Die reactie krijgen, heel veel podcasters horen gewoon niks van hun luisteraars. Wat is jullie geheim?
[33:59] Sofie: Ik denk dat dat echt Sophie is. Als we begonnen hadden, was dat niet zo het plan. Sofie gaat dat doen, dan deden we dat wat samen. Ik voelde al heel snel dat Sofie een hele goeie, eigen manier had om dat te doen. Die is daar ook, hoop ik, graag mee bezig. Dat was heel snel dat ik soms wel een idee had, maar dan naar Sofie stuurde. Nu is dat voornamelijk Sofie. Dat is geen goeie... Hoe spreek ik die mensen aan en hoe... Ja, en ik denk ook wel, samen met het succes van de podcast, ik denk dat de combinatie van we gebruiken het in de podcast, en het gaat zo over wat hebben mensen te zeggen hierover, dat het ook wel, dat is aanlokkelijker dan iemand die er vanuit een expertise in gaat praten. Om daarmee in gesprek te gaan, dan voelt u je altijd wel een soort onderdaan, omdat wij geen gurus zijn. We noemen ons wel een moreel kompas, maar daar staat toch ook mijn sterretje bij. Dat dat elkaar versterkt, het is niet alleen maar online. Het is niet van, ah, wat vonden jullie van de nieuwe aflevering? Nee, het is echt, we hebben jullie nodig. En omdat het dan zo'n topic zijn die mensen wel herkenbaar vinden, denk ik dat dat een soort gouden combo is met Sophie. Dat er veel komt, ja. We vonden dat ook heel spannend, of dat dat ging lukken.
[35:11] Annelies: Sommige mensen gebruiken social media als een soort... Dan moeten we ook nog onze socials doen, terwijl bij ons is dat deel. Zonder onze socials hebben we geen afleveringen. Dus daar begint het eigenlijk altijd. We denken ook wel na over wanneer we die vragen lanceren, niet te dicht opeen. Als ik zo foto's kies, ik stop niet bij de eerste stokfoto en ik zoek echt naar... Zit er iets van humor in? Zit er ook genoeg diversiteit in? pak ik niet direct een man en een vrouw, maar denk ik even verder na, van dat kan eigenlijk ook dat soort persoon zijn. We hebben onze brandkleuren, daar zorg ik dat die altijd goed wat terugkomen. We hebben ook een nieuwsbrief, dus daar denk ik soms ook over na, van hoe kan dat op mekaar inspelen? Die is nog niet... Ik denk dat we nu aan de 350 abonnees zitten ongeveer. Ik weet niet hoe groot dat is vergeleken met anderen. Ik denk dat humor ook wel helpt online, om mensen... Het is soms heel low-stakes. Het is soms ook een vraagsticker waar je één ding aan doet en dat zit. Je moet niet altijd een hele anekdote aanleveren of zo. Je kunt ook gewoon meedoen of eens knuffelen. Ik denk dat dat misschien helpt. Want mensen sturen soms iets in en dan denken wij, ah, leuk. Dan vragen we, zie je het zitten om dat in te spreken, dat we dat echt als audio... Het gebeurt wel af en toe dat mensen zeggen, Dat vind ik toch wel spannend of zo, wat helemaal prima is natuurlijk. Dus het blijft wel een drempel voor mensen. En je wilt ook genoeg verschillende mensen natuurlijk. Het is altijd leuk als er nieuwe mensen beginnen volgen en dingen willen inlezen en dat je echt letterlijk de verscheidenheid aan stemmen ook hebt. Ja, dat eigenlijk, denk ik. Maar dat is inderdaad... In het begin dachten we ook van oei, wat als er niemand iets heeft gestuurd? Ja, en in het begin, dat hoorde
[36:58] Sofie: dat ook wel, zeker in de eerste aflevering, hadden we nog niemand. Dus dan vroegen wij ook gewoon aan mensen die bekenden, met een verhaal. De eerste paar afleveringen, als ik die nu terugzie, dan denk ik, ah ja, dat was die. En nu was dat eigenlijk heel snel dat we ook echt konden vertrouwen op verhalen van mensen die we niet kenden. Maar in het begin was dat dan ook wel de manier om het... Mag
[37:21] Annelies: iemand anders het lezen, jouw verhaal? En dat wij gewoon zeggen, we hebben een verhaal gekregen en we hebben het aan een vriendin gevraagd, omdat dat gewoon wel fijn is, die afwisseling, denk ik, om zo eens een anoniem te horen. Dat iemand anders het dan gewoon een beetje actee... Maar ik denk niet dat we tristen. We benoemden dat wel, dit is niet de echte persoon. Dat we het op die manier wouden oplosten. Ik denk ook wel dat we op
[37:45] Sofie: een veilige manier omgaan met die verhalen over het algemeen. Dan ga ik toch van... Dat mensen zich wel geroepen voelen om te delen. Als je mensen dan echt afbrandt de hele tijd, dan gaan mensen ook niet meer aangeven. Maar dat constructieve helpt daar ook wel bij.
[38:02] Annelies: Ik denk dat dat zoiets is. Als ik nu kijk naar... Je hebt nu zo'n nieuwe reeks over het next topmodel en zo. We kijken nu wel kritisch naar de media van 20, 25 jaar geleden en hoe hard dat dat soms was. Ik heb het gevoel dat toen was dat wel een dingetje, met Peter Hoogland. Je luisterde er allemaal naar en die mensen belden dan en soms legde die dan in of die scholt die uit. En dat was toen zo'n soort van... Oh my God, die durft dat. Ik heb het gevoel dat mensen in die periode daar ook wel klaar mee zijn. Ja, en ik denk dat het ook wel een redelijk warme podcast is. Het is heel fijn als mensen ons sturen van... Ik ga altijd met jullie wandelen, of ik ga altijd met jullie fietsen, of ik ben aan het revalideren. En ik heb het gevoel dat ik jullie zo wel ken en dat ik wel met jullie kan praten en zo. Dat is een beetje de community, zonder dat we het ooit superstrategisch op community hebben ingezet. En het mag traag groeien, dat is ook het voordeel van het feit dat we het zelf helemaal in de hand hebben. Er zit geen marketingmanager in onze nek te hijgen van je moet nu... Laatste cijfers, laatste cijfers. Ja, het moet lager ontploffen. Ja, dat we dan in een soort paniek zouden raken. Ah, shit. En onszelf wat kwijtraken.
[39:16] Sofie: Of we zien dat na zeven minuten veel mensen uitvallen. Dat moet je iets interessants doen. Dat soort dingen. Dat is net echt het leuke van dat onafhankelijk te doen. Het is een langere aflevering. Ik wil een kortere aflevering. Hoppie. Deze is minder grappig geweest. Oké.
[39:31] Annelies: Oei, Denise, je hoefde me eigenlijk gisteren buiten aan. Ik hou er ons aan en ik vind dat wij allebei zeer gedisciplineerd werken, voor alle duidelijkheid, maar het is gewoon fijn dat de lijnen kort zijn en dat je kunt zeggen wat we eigenlijk vinden, wat voelt voor ons oké. Misschien dat dat zich ook wel een beetje vertaalt naar de buitenwereld.
[39:53] Ann Alice: Ik neem daar raad mee. Dicht bij jezelf blijven, een beetje humor erin en blijven volhouden ook. inderdaad, wat zelf gaan zoeken naar vrienden, familie vragen, stuurders met reacties. En dan gaat dat vanzelf al die sneeuwbal aan het rollen.
[40:15] Annelies: Ja, wat is het aantal? Er is toch zo van de meeste podcasts stoppen na X aantal afleveringen?
[40:19] Ann Alice: Ja, zeven wordt gezegd. Maar ik zie er ook heel veel waar dat er enkel een trailer staat. En dan niks meer. Dus ja.
[40:30] Sofie: Dat is ook het voordeel, omdat het laagdrempelig is. Het is makkelijker dan ooit om een podcast te starten. Ik vind het ook wel het mooie dat er podcasts bestaan over alles wat je kunt bedenken. En dat dat ook niet per se altijd die grootste cijfers moet hebben. Zolang je het leuk vindt om dat te doen, blijf dat dan vooral gewoon doen. Ik spreek dan vanuit een luxe positie omdat ik voor de radio werk, maar dat was wel altijd mijn allereerste positieve reactie die ik kreeg. Ik heb ooit begonnen met een namiddag te presenteren, tussen 1 en 4, zo'n muziekprogramma. En een van de eerste positieve reacties die ik kreeg, was een man die het heel moeilijk had, omdat hij zijn vrouw was overleden, en die zei door u, om 1 uur weet ik, ik ga nu naar mijn atelier en tot 4 uur ga ik daar zijn, want er is iemand bij mij. Dat is één iemand, en ik weet dat ik het hele jaar voor die mens radio heb gemaakt. Al is dat cliché, als je één iemand raakt, is het goed, maar dat is wel echt zo. Als we door deze situatie één iemand kunnen laten voelen van... Ik heb dat goed aangepakt, ik ben voor mezelf opgekomen. En die daardoor een stapje zet in de richting die hij wil, dan ben ik heel blij dat we dat doen. En als je dan zelf plezier uithoudt, dan moet je dat vooral doen. Dat hoeft echt niet voor prijzen en voor 10.000 luisteraars te zijn.
[41:44] Ann Alice: Echt.
[41:44] Annelies: Nee, nee, want ik denk dat dat inderdaad een valkuil is. Er is ook een goede podcast, hoe heet die weer, Annelies, van San?
[41:50] Sofie: Ah ja, over... Uitgewerkt.
[41:53] Annelies: Uitgewerkt, ja. En die vertelt eigenlijk over hoe de valkuilen in... Als je gek bent op muziek of je werkt in de media, dan is rap zo'n soort van... Ja, ik moet groeien en het moet populair zijn en ik moet constant inspiratie opdoen en het is nooit... Allee, het kan altijd beter en... Die druk voel je wel en dat is zo... Weet je? En er staan duizend mensen te springen voor mijn job, want wie wil er nu niet werken voor de media? En dat kan wel een beetje met je... Dat kan je wel wat op een fout spoor zetten of zo, of gewoon een beetje leegzuigen. Dat is dan ook wel weer een voordeel, dat wij ons daar allebei wel bewust van zijn en dat we dit echt zien als... Het moet niet. Het moet leuk zijn voor ons, het moet goed voelen. Het mag nooit destructief worden, dat zijn dan misschien de enige moedjes of magjes. Maar dit wordt geen arena of dit wordt geen product of dit wordt geen... Het is echt iets waar we zorg voor gaan dragen, allebei, en dat zal lopen als het loopt. En dat is, denk ik, zelfs mentaal wel fijn voor ons, om die plek te hebben.
[43:02] Sofie: Ja, en we hebben daardoor al een paar keer een keuze gemaakt om niet groter te gaan. Of om dingen niet te doen, net omdat we voelden dat we daarmee een stuk van onszelf zouden verliezen of dat boven ons hoofd zou groeien. We hadden een keer raad van iemand die er heel veel over weet. Dat was superwelkom en heel leuk om daarmee te praten. Vroeger, dat denk ik ook wel met van ouders te worden, vroeger zou ik dan gezegd hebben, oké, dan gaan we dat allemaal doen zoals die mens dat zegt, want die zal dat wel weten. Terwijl wij nu veel meer dan zo, oh ja, dat is waar, dat zou misschien beter zijn, maar lukt dat in ons leven? Kunnen wij op dit moment in ons leven zoveel meer afleveringen maken of zorgen dat dat echt elke dinsdag, nee, dan gaan we dat niet doen. En dat maakt dat je het leuk blijft vinden, dat het niet boven je hoofd groeit en dat het niet groter, groter, groter moet, is dan gewoon heel leuk.
[43:55] Ann Alice: Ja, dat vind ik een hele goeie. Ook een hele goeie tip naar wie bij de podcast wil starten. Zorg gewoon dat het leuk blijft en durf ook wel te stoppen als het niet meer leuk is. Maar geef het ook niet te rap op, want het heeft wel nog tijd om te groeien en dan mag het waar gaan. Dat is helemaal prima. Ik denk dat jullie daar heel goed bezig zijn, als ik dat zo hoor. De strategie, je denkt dan misschien, we hebben eigenlijk geen strategie, maar er is altijd een strategie, ook al heb je daar misschien niet een heel plan voor op papier gezet. Maar de beste strategie is altijd gewoon die dat voor je werkt. Ja, zeker. En leuk dat je dan advies krijgt, maar je moet het vooral zelf doen en het zelf leuk vinden.
[44:52] Annelies: Ja, en de schaal moet ook... Omdat wij allebei een job hebben en kinderen... Andere dingen die we doen, vaak ook s'avonds en zo, het is al een puzzel. Mijn partners doen ook van alles, dat is heel fijn, maar het blijft daardoor wel een puzzel. Ik ga niet zeggen van, kom, we pakken dit er nog eens bij. Het zou zonde zijn als de pootjes beginnen te kwikkelen en breken onder het gewicht, terwijl het eigenlijk... Wauw. Allee... Ja, omdat we dan misschien... Ja, dan heb je veel cijfers en zo, maar ik denk dat we daar inderdaad op een punt zijn in ons leven dat we denken, dat gaat het niet duurzaam leuk maken voor ons. Inderdaad.
[45:35] Ann Alice: Ja. All right.
[45:38] Annelies: Goed.
[45:40] Ann Alice: Ja, als mensen nu willen gaan luisteren naar Ben ik de trut, hebben jullie er één aflevering die er zo uitsteekt dat je zegt, begin daarmee of begin gewoon met aflevering één of met de meest recente,
[45:56] Sofie: Ik zou voor een combo gaan. Ik sta nog altijd achter om de eerste aflevering. Ik vind het leuk om van begin te beginnen. Maar luister dan de eerste en als je denkt dat je het nog niet weet, luister dan ook die van de supermarkt. Dat is één van mijn favorieten. Die vond ik heel leuk. Want we zijn wel gegroeid. In het begin hadden we vooral die omgeving die stuurde. Die veelheid aan verhalen wordt alleen maar meer. Dus ik zou het zonde vinden om op basis van die eerste te beslissen dat ik voor de dubde combo zou gaan.
[46:28] Annelies: Ja, ik vind die eerste... Ik hoor die niet zo graag terug, persoonlijk, voor mezelf. Dus mijn advies zou eerder zijn, luister het nieuws het meest recente seizoen. Maar misschien ook gewoon kijken naar het topic dat u aansmerkt. Naar de arena waar je vaak zelf komt, want die supermarkt werkt, denk ik, omdat wij twee daar anders in staan. Annelies gaat heel graag winkelen, ik vind dat echt een nachtmerrie, ik wil daar zo rap mogelijk weg. Ik heb keuzestress, ik haat de drukte, ik haat de muziek, ik haat de karren. Alles eigenlijk, ja. Als Andrès me iets voor aan de kassa, dan ontplof ik, omdat ik denk, gast, ik wil hier ook weg. En ik heb weinig items, dus laat me gerust.
[47:06] Sofie: En ik denk, wil er nog mensen voor? Kom maar, ik kan er wel rondkijken. Ik ga nog eens naar de buitenlandse producteur en naar de... Ja.
[47:14] Annelies: Dus nee, ik zou denken, kijk naar het topic.
[47:18] Ann Alice: Ja.
[47:20] Annelies: En ik misschien eerder de latere fase. Ja. En de gasten, als je graag die gast erbij hebt... We hebben nu vier keer met iemand extra gepresenteerd. Dat is wel een andere energie. omdat het gesprek gewoon anders wordt verdeeld. En ik denk dat Annelies en ik dan minder... Dat wij allebei wat op de gast gericht zijn, omdat we daar veel van te weten willen komen. Dus dat geeft een beetje een andere gespreksdynamiek, waar misschien ook mensen wat meer ligt of zo. Dus misschien is mijn tip, luister maar één van de afleveringen met een extra gast, om eens te kijken wat dat zegt. Ja.
[47:56] Ann Alice: Oké. Goed. Ja, leuk. En dan mogen jullie ook nog iemand nomineren om hier als volgende gast te zitten. Hebben jullie jullie alleen beslist of hebben jullie elk iemand gekozen?
[48:11] Sofie: Nee, we hebben ergens over legt. Ik kijk naar Sophie. Ik luister zelf heel graag naar het buitenbereik van kinderen. Dat is een podcast van Ewa uit Huismans en Elke Giesele. Je vergeet die namen nooit, omdat elke aflevering begint met een kindje die die namen zegt. Ik heb mijn kind ook al eens ingeschakeld. Daardoor is ze heel slim. Als het over strategie gaat, is dat superslim. Ja, daar luisteren. En omdat ik daar een beetje... Ik voel die wel als een soort neef-nicht-podcast van ons. Omdat dat ook gaat over die grijze zones vaak, ook heel erg van dat duo, die heel verschillend zijn, wat heel boeiend is. En dat gevoel van, ik wil meepraten. Ik stuur ook heel vaak berichten naar hen, om te denken... Ja, maar ik vind... Ja, maar... Zo. Ja. Dus die, denk ik, zijn wel heel fijn om in te staan.
[48:56] Ann Alice: Ja, geweldig. Ik luister daar ook heel graag naar. Ik heb geen kinderen, maar ik vind Buiten bericht van kinderen de meest geweldige podcast ooit. En elke aflevering denk ik van... Ik ben blij dat ik geen kinderen heb. Ja, maar kijk.
[49:12] Sofie: En je zou denken dat het een podcast voor jonge ouders is. Nee, dat is gewoon voor iedereen boeiend.
[49:17] Ann Alice: Inderdaad, ze stonden al op mijn lijstje. Ik heb hen ook allebei ontmoet op het podcastfestival in Oostende vorig jaar, dus we hebben daar al over gesproken. We hebben ook al contact gehad, maar het was moeilijk om dat datum te vinden.
[49:34] Sofie: Zo gaat dat met jonge ouders natuurlijk. Maar leuk.
[49:39] Ann Alice: Ja, en Sophie?
[49:41] Annelies: Nee, ik volg wel. Ewout heeft hier ooit nog gewerkt. Elke ook?
[49:46] Sofie: Elke ook, ja.
[49:48] Annelies: Dus dat is ook wel funny. Vooral de duidelijkheid, dat moet niet om een podcast te beginnen. Bianna en ik waren wel funny. Want toen ik met Ewout samenwerkte, dat was meer dan tien jaar geleden. We waren allebei nog in een totaal andere levensfase. Ik vind het wel heel leuk om hem nu in deze rol te zien. Ik vind hun humor ook leuk. Het is zo, denk ik, ook heel dicht bij wie zij echt zijn. Kan eigenlijk niet anders. Het is ook wel kwetsbaar soms wat ze durven vragen of wat ze op tafel leggen. Zonder dat je denkt, dit is er duidelijk om gedaan om heel erg op die emo-kaart te spelen. Dus ik vind hun toon ook heel tof. Nee, dus ik volg volledig de... Oké, goed.
[50:29] Ann Alice: Elke en Ewout, ik ga ze nog eens sturen om een opname in te plannen. Goed, dankjewel dames voor jullie tijd en voor het heel leuke gesprek. We gaan luisteren allemaal, waar ben ik de trut, en ik denk dat spel Als we het dan hebben over acceptiviteit en op een goede manier wel eens de trut mogen zijn, dan denk ik dat dat een goede cadeautyp is voor mijn moeder. Die heeft op haar zeventigste ineens beslist dat ze grenzen gaat stellen en acceptief gaat worden, wat heel goed is. ik juichen toe, maar ze is dan een beetje doorgeschoten in het agressieve, wat daar gebeurt, als je dat nog aan het leren bent. Dus misschien is dat spul wel iets nuttigs om samen te doen.
[51:25] Sofie: Ja, het gaat zeker het gesprek losweken, want net daarom hebben we nogal felle reacties opgeschreven en weinig gematigde, net om eens te zien waar die grens goed ligt. Dus hopelijk gaat dat helpen, ja.
[51:38] Annelies: Er zitten ook blanco kaartjes bij voor als je zegt Ik wil toch mijn eigen ding formuleren, dus dat kan nog altijd.
[51:45] Ann Alice: Oké.
[51:46] Annelies: Bedankt voor de fijne vragen ook.
[51:49] Ann Alice: Ja, jullie bedankt voor de leuke antwoorden. Zeer inspirerend.
